"Απουσία" (1η ατομική έκθεση Καίτης Παρτάλη)

Με απρόσμενη επιτυχία από πλευράς προσέλευσης επισκεπτών έληξε χθες το βράδυ η πρώτη ατομική έκθεση μου με τίτλο "Απουσία" που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπημένου μου συζύγου, που αύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από την απώλεια του.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση μου και με τίμησαν με την παρουσία τους.

Ευχαριστώ επίσης την Φωτεινή και τον Κώστα του BOO ART CAFE-BAR για την φιλοξενία τους στον υπέροχο αυτό χώρο.

Ακόμη ευχαριστώ τη Στέλλα Μπολωνάκη για την στήριξη της στην υλοποίηση της έκθεσης αυτής και στο Λεόντιο Πετμεζά που έντυσε με το ζεστό και μεστό λόγο του τα εγκαίνια.

Για όσους δεν είδαν την έκθεση, αλλά και για όσους θα ήθελαν να θυμηθούν στιγμές της παραθέτω μια σειρά φωτογραφίες από τα εγκαίνια, αλλά και φωτογραφίες των έργων που εκτέθηκαν.

60x60cm

60x80 cm

60x60cm

50x50cm

50x50cm

60x60cm

50x100cm

60x80cm

38x46 cm

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"Απουσία" - 'Έκθεση ζωγραφικής της Καίτης Παρτάλη

Μερικά πράγματα μπορεί να αργούν αλλά, αν τα θέλεις πολύ, γίνονται.
Η πρώτη μου ατομική έκθεση σε λίγες μέρες γίνεται πραγματικότητα.

Έχει τίτλο "Απουσία" και είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπημένου μου συζύγου με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την απώλεια του.

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Boo Art Cafe - Bar , Σαρρη 21, Ψυρρή

Διάρκεια : 29 Απρίλη 2014 - 5 Μάη 2014
ώρες επίσκεψης από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ,
αλλά αν θέλετε να δείτε κι εμένα τότε να έρθετε 6 -10 μμ

Εγκαίνια :  Τρίτη 29 Απρίλη 2014 , ώρα 8 μμ
Θα προλογίσει ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς.

Επιμέλεια της έκθεσης : Στέλλα Μπολωνάκη

Ο Αργύρης

"Ο Αργύρης" Λάδι σε καμβά (50Χ60 εκ.)

Ο Αργύρης είναι γιος μια φίλης και είναι γλύκας. Την ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκε να ζωγραφίσω το πορτραίτο του. Το έκανα με πολλή αγάπη. Φαίνεται νομίζω.... 

Raqs sharqi

Ας ξεκινήσουμε με ευχές, έστω και λίγο καθυστερημένα.
Καλή Χρονιά σε όλους ! Ζεστή Χρονιά, Χρονιά Αλλαγής προσωπικής και κοινωνικής προς το καλύτερο. Χρονιά που θα πάει λίγο στην άκρη το "εγώ" και θα μπει μπροστά το "εμείς" που το εμπεριέχει και είναι και πιο δυνατό.

Με την αλλαγή της χρονιά έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά.Έπρεπε να έχω στο τέλος του Γενάρη έτοιμο έργο για την έκθεση που θα κάνει η ΠΕΛΤ στο Μορφωτικό Κέντρο της Αιγυπτιακής Πρεσβείας με θέμα "Αίγυπτος η χώρα του Νείλου".
Από την ημέρα που πληροφορήθηκα για την έκθεση και το θέμα της προβληματιζόμουν για το τι να ζωγραφίσω. Στην αρχή σκέφτηκα να βρω κάποιο ενδιαφέρον Αιγυπτιακό τοπίο, ίσως φελούκες στο Νείλο. Αλλά δεν με ενθουσίαζε η ιδέα.
Έψαχνα στο ίντερνετ διάφορες πληροφορίες και εικόνες μια και δεν έχω πάει ποτέ στην Αίγυπτο για να έχω μια εικόνα από τη χώρα πιο προσωπική.Τελικά κατέληξα στην ιδέα να ζωγραφίσω μια χορεύτρια του χορού της κοιλιάς.Είδα πολλές φωτογραφίες, παρακολούθησα αρκετά βίντεο με χορό της κοιλιάς και διάβασα αρκετά ώστε να μπορέσω να αποδώσω όσο καλύτερα μπορούσα το θέμα μου. Μεταξύ αυτών που έμαθα είναι και η ονομασία στα αραβικά του χορού αυτού. Είναι :Raqs sharqi δηλαδή Ανατολικός χορός. Έμαθα επίσης ότι μέχρι το 1950 ήταν απαγορευμένο στις Αιγύπτιες χορεύτριες του χορού αυτού να χορεύουν δημόσια με ακάλυπτη τη κοιλιά τους. (Φαντάζεστε χορό της κοιλιάς με την κοιλιά κρυμμένη;) Άρα ήταν ιδιωτικός χορός.Στην Αίγυπτο οι επαγγελματίες του χορού αυτού δεν φέρουν καμιά εκτίμηση. Θεωρείται πολύ κακό για μια Αιγύπτια να είναι χορεύτρια της κοιλιάς. Γι' αυτό και στα περισσότερα μέρη για τουρίστες που χορεύεται ο χορός αυτός, οι χορεύτριες κατάγονται από την Ευρώπη ή άλλα Αραβικά κράτη με κυριότερο το Λίβανο. Πολλές ομάδες έχουν κάνει προσπάθειες ώστε να αλλάξει αυτή η αντίληψη. Πάντως, αν και δεν τις εκτιμούν πολύ οι Αιγύπτιοι τις χορεύτριες της κοιλιάς, δεν παύουν να  χρησιμοποιούν Αιγύπτιες χορεύτριες σε γαμήλιες και άλλες εορταστικές  εκδηλώσεις τους.Εν τω μεταξύ μου είχε μπει η ιδέα να μην είναι ο καμβάς που θα ζωγραφίσω το έργο μου ο κλασσικός παραλληλόγραμμος, αλλά να έχει ακανόνιστο σχήμα. Έτσι άρχισα να κάνω κάποια προσχέδια για να βρω πως θα μπορούσε να γίνει αυτό.

Ένα από τα προσχέδια που στην συνέχεια άλλαξε ....

Κατέληξα να κολλήσω στον κλασσικό παραλληλόγραμμο καμβά και κάποιους τρίγωνους καμβάδες που είχα αγοράσει σε ανύποπτο χρόνο και που δεν είχα χρησιμοποιήσει ως τώρα.Φυσικά για τίτλο στο έργο προτίμησα να βάλω την Αιγυπτιακή ονομασία του χορού "Raqs sharqi"Και να το αποτέλεσμα:

Συνολικές διαστάσεις : Ύψος 120 εκ , πλάτος 70 εκ.  Λάδι σε καμβά

"Ενατένιση"

Λάδι σε καμβά ( Oil on canvas) 50X50 cm

Το καλοκαίρι είχα δει σε μια δημοσίευση φίλης στο facebook για μια έκθεση φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε στην Άνδρο με θέμα "Αιθιοπία - ο τόπος και οι άνθρωποι". Η έκθεση διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Βοήθειας Παιδιών Αιθιοπίας - Lalibela.
Η αφίσα της έκθεσης ήταν μια φωτογραφία της έκθεσης που είχε αυτά τα δύο παιδιά.
Με μάγεψε το βλέμμα αυτών των δύο παιδιών.
Συνηθίζω να αποθηκεύω φωτογραφίες που με εντυπωσιάζουν και πολλές κάποια στιγμή μου χρησιμεύουν για να αντλώ θέματα για ζωγραφική.
Ήρθε λοιπόν η ώρα της. Προσπάθησα να αποδώσω όσο μπορούσα πιο καλά αυτό το βλέμμα. 

Χωρίς λόγια και χωρίς τίτλο

Κολάζ και λάδι σε καμβά (50Χ70 εκ)

Δεν χρειάζεται τίτλο. Οι τίτλοι των εφημερίδων που χρησιμοποίησα τα λένε όλα....
...και ένα βιντεάκι που ταιριάζει κουτί

Τα κοριτσάκια ...

Λαδι σε καμβά (Oil on canvas) 50X50 cm

Λάδι σε καμβά (Oil on canvas) 50X50 cm

"Δελφοί"

Έχω καιρό να δημοσιεύσω κάποια καινούργια ανάρτηση. Δουλειές, υποχρεώσεις, τρεξίματα.......

Το Σ/Κ που πέρασε πήραμε μέρος σε έναν αγώνα με παλιά αυτοκίνητα. (Δεν γράφω τίποτε για τον αγώνα γιατί εγκαταλείψαμε λόγω βλάβης και τελικά ο αγώνας διακόπηκε επειδή κάποιος αγωνιζόμενος έπαθε ανακοπή κατά την διάρκεια του αγώνα και τελικά τον χάσαμε. Βλέπεις δεν είναι μόνο τα αυτοκίνητα παλιά αλλά και πολλοί από εμάς τους αγωνιζόμενους) Αλλά μετά την βλάβη πήγαμε στον τόπο προορισμού του αγώνα με το κανονικό μας αυτοκίνητο, μια και είχαμε ήδη προπληρώσει το ξενοδοχείο που θα μέναμε.

Είχα κάποια χρόνια να πάω στους Δελφούς.
Φθάνοντας το Σάββατο το απόγευμα, μετά από μια στροφή του δρόμου, αντίκρισα ένα τοπίο που μου έφερε στο νου μου πίνακες του Παπαλουκά, του Μαλέα και του Παρθένη.  Θα ήθελα να μπορούσα να σταματήσω επί τόπου και να καθίσω να το ζωγραφίσω, αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό, άσε που δεν είχα μαζί μου ούτε μολύβι.....
Γενικά όπου και να γυρίσεις στους Δελφούς, το τοπίο σε εμπνέει.

Γύρισα την Κυριακή το βράδυ στο σπίτι και άρχισα να ψάχνω φωτογραφίες στο ίντερνετ, βρήκα μία που ήταν κοντά σ' αυτό που με είχε εντυπωσιάσει και αποφάσισα να την ζωγραφίσω. Είχα πολύ καιρό να ζωγραφίσω τοπίο γιατί δεν είχε τύχει κάτι να μου κάνει "κλικ", εξ άλλου όλο στα ίδια και στα ίδια γυρίζω και δεν μου κάνουν εντύπωση πια.....
Μάλιστα δεν χρησιμοποίησα καμβά, αλλά ξύλο και μάλιστα είναι ένα ράφι από τα ντουλάπια της παλιάς μου κουζίνας, κάποια από τα οποία φύλαξα με την προοπτική να ζωγραφίσω πάνω τους κάποια στιγμή.

Να λοιπόν το αποτέλεσμα:

"Δελφικό τοπίο" Λάδι σε ξύλο  (36Χ29 cm)

Και με διαφορετικό φωτισμό.

Παιχνίδι στο δρόμο

Μια τρυφερή σκηνή παιδιών που παίζουν στο δρόμο πάντα συγκινεί. Ειδικά στην εποχή μας που λόγω των συνθηκών της ζωής μας είναι δύσκολο να παίξουν τα παιδιά μας στο δρόμο.

Εμείς οι παλιότεροι τα ζήσαμε. Και τα παιδιά μου πρόλαβαν να παίξουν κι αυτά στο δρόμο γιατί είχαμε την τύχη να μένουμε σε μια ήσυχη γειτονιά.

Λάδι σε καμβά 40Χ40 cm (Oil on Canvas) Ανήκει

Χριστόφορος

Μολύβι σε χαρτί μεγ Α5

Όταν χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο, ψάχνεις να βρεις τρόπους να νιώσεις ότι κάνεις κάτι για να το φέρεις πάλι όσο γίνεται κοντά σου. 

Το καλοκαίρι που μας πέρασε χάσαμε ένα αγαπημένο φίλο, τον Χριστόφορο. 

Προσπάθησα μέσα από αυτό το σκίτσο να κρατήσω την εικόνα της ζωντάνιας του, της ενεργητικότητας του, της ικανότητάς του να μαζεύει την παρέα. 

Καλέ μας φίλε, ήσουν, είσαι και θα είσαι η ψυχή της παρέας (Συ.Πα.Πε.)  ακόμα κι από εκεί ψηλά.

A man's torso

Ακουαρέλα σε χαρτί - Watercolor on paper (22 X 20 cm)

"Παίζοντας μουσική"- "Playing Music"

Λάδι σε καμβά - Oil on canvas 50 X 40 cm